Wielervereniging  ARC Ulysses (Amsterdam)                                                                                                                                          © ARC Ulysses  1921 - 2012

NK Tijdrijden voor Amateurs 2011

Zondag 18 september, Vries

Om half zeven ben ik vertrokken richting het diepe Noorden. Hier zou de strijd der titanen plaatsvinden. Van alle sterke tijdrijders met licentie staat hier nl. het merendeel aan de start. Geen “peace of cake dus”.

Ruim op tijd om voor half elf het parcours goed te verkennen, want dan begint het spektakel. Het weer zat niet bepaald mee. Net als je dacht dat de zon kwam, en je knipperde met de ogen,....regende het met bakken uit de hemel.

Ik moest starten in de categorie 50+, helaas, maar met een “werelds” niveau. Bert Bakker was nl. net eerste geworden in Oostenrijk bij de WK tijdrijden. Die zou dus lastig te kloppen zijn. No worries,....er zijn drie plaatsen op het podium.

5,4,3,2,1, start. En daar vloog ik weg, over het natte wegdek met stevige tegenwind direct het eerste stuk. Bij de bochten was het werkelijk spekglad en in de vorige categorieën waren reeds valpartijen geweest. “Een gewaarschuwd mens telt voor twee”. Toch ging ik na ongeveer 10 km. in een bocht iets te hard aan. Ik remde en voor de bocht begon, slipte mijn wiel al een beetje weg. De bocht haalde ik hierdoor net niet en vloog over de stoep de blubber in. Even kreeg ik Bart Brentjens gevoelens. Het lukte net om de fiets rechtop te houden. Wel moest ik weer opnieuw opstarten, maar dat was een stuk beter dan vallen.

De tweede ronde moest ik ruim 30 sec. inleveren. Dat is veel, maar ik wilde mezelf niet opblazen in het eerste gedeelte tegen de wind in.

Bij Zeijen, vanwaar de wind in de rug blies, dacht ik even lekker een slokje uit de bidon te nemen. Goed voor de laatste boost. Ik had voor de verandering eens wat “Red Bull” in de bidon gedaan. De eerste slok zat er nog niet half in, of alles kwam er weer uit. kotsend vervolgde ik mijn route over de Hoofdweg van Zijen naar Vries. Toen kwam ik weer redelijk op stoom en ging lekker draaien. Bij binnenkomst stond ik comfortabel op de eerste plaats, maar er moesten nog een paar man binnenkomen. Een voor een kon ik ze afvinken, behalve..........u raad het al, Bert Bakker. Met ruime voorsprong had deze specialist niet alleen de wereldtitel binnen, maar nu ook de landen titel. Hulde aan deze strijder op leeftijd.

Nadat ik mijn carbon-ros tegen een boom parkeerde, bleek dat mijn voorband ook nog eens totaal plat was. Al met al heb ik dus redelijk gezwijnd dat ik uberhaupt gefinished ben.

En dan nog op een tweede plaats. Het had voor mij geen betere afsluiting van het wielerseizoen kunnen zijn. De wedstrijden gaan nu plaats maken voor de wintertraining. Nu alleen nog de Monstertijdrit zondag 25 sept. Wie weet tot dan.

Maarten von Winning

www.maartenvonwinning.com